polski  english 
Park Narodowy "Ujście Warty"

Data utworzenia: 1 lipca 2001 r.
Powierzchnia: 8074 ha
Obszar Specjalnej Ochrony Ptaków: Ujście Warty (PLC 080001)
Specjalny Obszar Ochrony Siedlisk: Ujście Warty (PLC 080001)


Park Narodowy „Ujście Warty” (PNUW) jest najmłodszym spośród 23 polskich parków narodowych. Utworzony został z połączenia rezerwatu Słońsk i części Parku Krajobrazowego Ujście Warty. Położony jest w zachodniej części Polski, w województwie lubuskim. Podzielony jest przez rzekę Wartę na dwie części: Polder Północny (część północna) oraz Zbiornik Retencyjny (część południowa). W krajobrazie doliny Warty dominuje płaska, miejscami szeroka na 10 km, terasa zalewowa, gdzie rzeka Warta ma swój ujściowy odcinek. Cechą charakterystyczną tego ekosystemu jest coroczna zmienność warunków wodnych i związane z tym zmiany zbiorowisk roślinnych. Dzięki zasileniom Warty wodą z Noteci oraz cofająca się wodą z Odry występują tu roczne wahania poziomu wody, które średnio wynoszą 2,7 m, natomiast maksymalnie 4 m. Wahania te mają wielki wpływ na południową część parku, który podczas najwyższych stanów zalany jest w ¾ powierzchni.

W roku 1984 Konwencją Ramsar objęto 4870 ha (Rezerwat Słońsk), a następnie w 2007 r. powiększono ten obszar o kolejne 3204 ha, a tym samym powierzchnia całego Parku objęta została wymienioną wyżej Konwencją. W 2004 r. park wraz z przyległymi terenami został włączony do sieci Natura 2000 jako obszar specjalnej ochrony ptaków.

Najliczniejszymi i najlepiej poznanymi przedstawicielami fauny są tutaj ptaki. Rozległe, otwarte przestrzenie, czasowo zalewane wraz z nielicznymi zadrzewieniami oraz siecią cieków wodnych tworzą doskonałe siedlisko dla ptaków, w szczególności dla ptaków wodnych i błotnych. Na terenie Parku stwierdzono występowanie powyżej 260 gatunków ptaków, z czego ponad 170 gatunków przystępuje tu do lęgów. Z gatunków rzadkich w polskiej faunie, związanych bardziej ze środowiskiem morskim, a przystępujących w Parku do lęgów można wymienić ostrygojada Haematopus ostralegus oraz mało znanego ohara Tadorna tadorna. Swoją ostoję lęgową znajdują tu także perkozy (wszystkie krajowe gatunki), chruściele (w tym zielonka, kropiatka, wodnik i derkacz), ptaki bekasowate (w tym krwawodziób, kszyk i rycyk), rybitwy (w tym białoczelna, czarna i białowąsa), mewy (w tym srebrzysta, pospolita i mała), a także liczne kaczki (w tym krakwa, płaskonos, czy cyranka) oraz gęgawa. Wielką rzadkością, którą spotkać można w PNUW jest zagrożona w skali światowej wodniczka Acrocephalus paludicola. Wspomnieć należy tu także o ptakach drapieżnych, wśród których na szczególną uwagę zasługuje bielik Haliaeetus albicilla, który jest gatunkiem zagrożonym w skali światowej. Jego liczebność w Parku w okresie zimowym sięga 50 osobników. Teren objęty projektem należy do najcenniejszych, pod względem ornitologicznym, obszarów w Polsce jak i w Europie.
Projekt sfinansowano ze środków Komisji Europejskiej i Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej w ramach programu Life+
Licznik gości: 544766
Strona projektu LIFE Natura 2000 Narodowy Fundusz Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej Instytut Biologii Ssaków PAN Biebrzański Park Narodowy Drawieński Park Narodowy Narwiański Park Narodowy Słowiński Park Narodowy Park Narodowy Ujście Warty
Copyright 2012, Wszelkie prawa zastrzeżone, Wykonanie: NEONE